ﻋﺎﺷﻖ ﺷﻮﯾﺪ…ﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻟﺬﺕ ﺑﻮﺳﻪ ﻭ ﻫﻢ ﺁﻏﻮﺷﯽ…ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺫﻫﻦ ﺭﻭﯼ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﻋﺎﺷﻖ ﺷﻮﯾﺪ …ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﯼ ﻟﺬﺕ ﺩﺍﺭﺩ …ﻫﻤﺎﻧﻘﺪﺭ ﻛﻪ ﺯﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪ …ﻣﺮﺩ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﻙ ﻛﺮﺩ …ﻫﻤﺎﻧﻘﺪﺭ ﻛﻪ ﺯﻥ ” ﺑﻮﺩﻥ” ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ …ﻣﺮﺩ ﻫﻢ “ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ” ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ …ﻫﻤﺎﻧﻘﺪﺭ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺮﺑﺎﻥ ﺻﺪﻗﻪ ﻱ ﺭﻭﯼ ﺑﯽ ﺁﺭﺍﻳﺶ ﺯﻥ ﺭﻓﺖ …ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺪﺍﯼ ﺧﺴﺘﮕﻲ ﻫﺎﻱ ﻣﺮﺩ ﻫﻢ ﺷﺪ …ﻫﻤﺎﻧﻘﺪﺭ ﻛ...

تو رابرای همه ی شب های بی مهتاببرای کوچه های پر از سکوتبرای دشت های بی گلبرای دریاهای خشک شدهبرای آسمان های بی بارانو برای همه ی چیزهایی که باید باشد و نیستمی خواهمچون وقتی تو هستیهمه چیز هستو جبران همه ی نبودن های منی

در میان دست هایت عشق پیدا می شود زیر باران نگاهت نسترن وا می شود با عبور واژه ها از گوشه ی لب های تو مهربانی های قلبت خوب معنا می شود…

موهایم را همچون امواج خروشان دریا در نسیم نفسهایت آرام آرام رها می کنم و لذت با تو بودن را همچون تماشای غروبی دل انگیز تا مرز جنون احساس می کنم و تو با من همراه می شوی لحظه به لحظه با من اوج خواهی گرفت در آسمان عشق و به انتهای خوشبختی خواهیم رسید آنجایی که حتی کبوتران برای رسیدن به آن سر باز می زنند...

♥همه جــــا هستی در نوشـــــــــــــــته هایم در خیــــــــــــــــــــــــــــــــالم در دنیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــایم تنها جایی که باید باشی و ندارمت ، کـــــــنارم است♥

تو را از بی مثالی دوست دارم تو را از بس زلالی دوست دارم اگرچه شاخه ای از گل ندارم تو را با دست خالی دوست دارم

جزمردشرقی ام چه کسی چنین بی ابهام چنین به صراحت چنین بی محابا صدایم خواهدکرد؟ بانو فصل رویش شقایق نزدیک است بیادوباره عاشق باشیم؟

همه ی ... ساعت هاروعقب بکش جزساعت دلت را... می خواهم هرروز یک ساعت بیشترمرادوست بداری

عشق صیدیست که تیرت به خطاهم برود لذتش کنج دلت تاابدخواهدماند...

اگردنیای مادنیای سنگ است بدان سنگینی سنگ هم قشنگ است اگردنیای مادنیای درداست بدان عاشق شدن ازبحررنج است اگرعاشق شدنیک گناه است دل عاشق شکستن صدگناه است

لااقل گاهی بگومال منی یابگودلواپس حال منی لااقل گاهی سراغم رابگیر تابدانم که پروبال منی لااقل گاهی بدان امیدم پای تاسرعشق وآمال منی

همیشه مهربان خواهم ماند . حتی اگر کسی قدر مهربانیم را نداند. من خدایی دارم که به جای همه برایم جبران میکند….

دلم گرفته از آدمهایی که میگن دوستت دارم اما معنی شو نمی فهمن... از آدمهایی که میخوان ماله اونا باشی اما خودشون ماله تو نیستن ... از اونایی که زیر بارون برات میمیرن اما وقتی آفتاب میشه همه چیز یادشون میره...

گفته بودم بی تومیگیرددلم یادت هست؟ بی نگاهت برگ میریزددلم یادت هست؟ برگ وباری نیست دیگرگفته بودم... لحظه ای دورازتومیمیرددلم یادت هست؟

تنهاییم رادوست دارم نه زبان داردکه دروغ بگوید نه دل داردکه نامهربانی کند نه دست داردکه مراپس بزند اماانقدرمعرفت داردکه رهایم نکند

سخن عشق من افتاده به هرانجمنی درداین قصه نشسته به دل یاسمنی برکه راگرچه گرفته همه جامهرسکوت به همه چه توفقط جان من وعشق منی چه شودگرمی دستان تورانوش کنم بعدازآن من بروم تاکه کنم کوه کنی چه شودبازبغل باشدومن باشم وتو تاببافی به تنم ازتن خودپیرهنی من همان بلبل شوریده نالان توام توولی یک رززیبابه سرای ...

دردهکده ی توخبرازبوی ریانیست چون نیست ریا هیچکس انگشت نمانیست ماطالب مهریم ودل ازعاطفه لبریز دل صاف ترازتو به خداهیچ کجانیست

یادآن نم نم جانانه ی پاییزبخیر وعده آخرمان گرچه غم انگیزبخیر یادآن نیمکت زردهمان سنگ صبور سینه ای ازسخن عشق تولبریزبخیر یادآن چشم به ره دوختنم تنگ غروب دیدن روی توای ماه دلاویزبخیر یادآن قلب پرازدلهره آن سرخ سپید دیدنت دادن آن هدیه ناچیزبخیر یادآن خنجربادی که زعشقت بشکست آخرقصه که ازفاصله تیزشدبخیر ...

زن که باشی چای هایت راآنقدرتلخ میخوری تایادت بماندتنهاتکیه گاه روزهای تنهایی خودت هستی وخودت